aneta przybylska

i tyle

2009-09-07T15:51:00.001+02:00

przeprowadzam sie. na inny serwis. powodow kilka, m.in. dlatego że tutaj mam problemy z galeria.
zainteresowany/a nowym adresem?
zapytaj, moze podam :)
bye

Zycie..zycie..

2009-04-12T23:06:00.014+02:00

Nadszedł w końcu i na mnie czas. 18 lat przeleciało jakby je ktoś gonił. Na szczęście nie był ten dzien az taki straszny jak się tego spodziewałam. Na urodzinową kawe zjechała się i smietanka cała - ciotki klotki, kuzynki ze swoimi rocznymi córeczkami, przechwalające się akcesoriami oraz sposobem zachowania i wychowania owych, wujkowie którym alkohol nigdy nie szkodzi, no i biedne babuszki które pomimo swojego sędziwego wieku oraz szacunku którym wszyscy je darzą niestety nie dadzą już rady przebić się przez te jakże oszalałe tłumy młodych i gniewnych. Od dawna juz nie darze takich imprez wielka sympatia - szczegolnie jesli to ja mam byc w centrum zainteresowania. Sztuczne usmiechy, sztuczne slowa, zyczenia... i po co?
Ale juz nie narzekam, napewno mieli dobre zamiary a ja jak zwykle rzucam w nich miesem - coz za niewdziecznica ze mnie..
W owym czasie poczyniłam wiele rozważań. Próbowałam jakoś podsumowac dotychczasowe zycie, no bo przeciez po 18stych urodzinach to już się ponoć nowy rozdział w zyciu zaczyna (a przynajmniej tak mi mówili). Wiele jednak z tych rozważań nie wyszło, prawdopodobnie ze względu na mój wrodzony pesymizm. Z resztą, zostawie to dla siebie.

Wiosna przyszla, na szczescie... czekalam na nia z takim utesknieniem.. Co roku w okresie jesieni probuje sobie wmowic ze moze ta zima bedzie lepsza, ze przeciez to tylko maly mrozik, troche sniegu, co to takiego, przeciez da sie normalnie funkcjonowac, itp. Niestety kiedy tylko śnieg się zjawia przestaje w to wszystko wierzyc i chowam sie przed zimą jak tylko głęboko mogę.
Ale wreszcie moge juz stąpać po świecie spokojnie, nie martwiac sie przy kazdym kroku o to czy przypadkiem sie nie poslizgne. A i powietrze milsze. Szkoda tylko ze popoludniami jest az nieraz za goraco... Na takie gorąco przyjdzie czas w czerwcu/lipcu, a nie kwietniu... no ale ok ok, koniec narzekania (ostatnio co drugie zdanie to mowie...)

Ale wiosna za to przyniosła nam, amatorom luster, pospolite wygramolenie sie ze swoich norek, wraz ze swoimi magicznymi pudeleczkami, a w moim przypadku przywiała wrecz kilka chetnych modelek, co bardzo mnie cieszy. W jedną z ostatnich niedziel 'zajęłam się' juz szaloną ale piękną Mariką. Wanna see? Dwie próbki.

Po drodze wydarzyła się także zupełnie spontaniczna sesja mojej najwspanialszej wizażystki i asysty w jednym. Szkoda tylko że kiedy ona modelowała zabraklo asysty, ale jakoś dałyśmy rade. A Kicia była bajeczna....

Szkoda tylko ze przez chwilowe problemy ze zdrowien (do 5 tygodni!) nie bede miala mejkapowej na składzie... Wracaj Natalko do zdrowia, bo sama sobie rady przeciez nie dam!

Dzis natomiast w głowie pojawiło się wiele roznych obrazów, miałam takie natchnienie że aż tego znieść nie mogłam - bo poza szalonymi wizjami i aparatem nie miałam nic.. Ale jakos sobie poradzilam, wzielam kartke, olowek, i do dziela! Przenioslam pomysly na papier, i jeszcze doczekaja sie one swoich fotograficznych odzwierciedlen! A co!
Poza tym życie jakoś sobie płynie. Poza moimi skokami emocjonalnymi nie ma jakiś wielkich zmian - co chwile choruje, mam przez to tony do nadrobienia w szkole i wieczny brak czasu... Czyli wszystko w normie.
A to szkrab, ktory niszczy wszystko co spotyka na swojej drodze, ale mimo wszystko i tak jest kochana... siostrzenica, Amelka.. jestem pewna ze bedzie tanczaca aktorka!

A jako że wiosna, to ruszyc sie trzeba, i spalic tluszczyk ktory sie przez zime uzbieral... no to biore mego wiernego towarzysza Nera, i idziemy w swiat.

A nawet i pierwsze biale kwiatki pojawily sie na moim podworku.... kocham to!

Coraz wiecej wyzwan przede mna, i musze im jakoś sprostać. No i chyba musiałabym zrobic cos ze swoim życiem. Wiem, może stane sie dobrym człowiekiem? Heh.... ale mnie na żarty wzielo.
Z Bogiem!

Help!

2009-01-07T23:54:00.008+01:00

Choroba z Płocka położyła mnie na łopatki. Katar, kaszel, gardlo.. już mam tego dosyć.. ciągłego smarkania, i uczucia jakby mózg miał mi pęknąć.
Ale mam góre leków, i nadzieje że szybko mnie przywrócą do życia.

Pół dzisiejszego dnia przeleżałam jak trup w łóżku. Pochodziłam troche w okolicach obiadu, i przypadkiem przypałętał się do moich rąk aparat... jak więc mogłam z tego nie skorzystać? Ponieważ nie mogłam się oprzeć, zrobiłam kilka zdjęć. A głównym ich bohaterem jest... okno. Tak, właśnie okno. Nienawidze zimy. I mam gdzieś czy na oknach są jakieś wzorki czy nie - kojarzą mi się bezpośrednio z zimnem. No ale jak już były, to zrobiłam im zdjęcia..

Poza tym, dziś był dzień na sentymenty.. ale takie dziwne.
Każdy z nas dąży do jakiegoś celu. Walczymy o cos, co ma być dla nas ósmym cudem świata, istną ekstazą. A gdy już uda nam się zrealizować nasz jakże wielki cel - nie doceniamy tego. Ciągle mało. Niewdzięczni. Ale "taka ludzka natura". Jedno wielkie gówno. A czasem wystarczyło by spojrzeć na życie poprostu z innej strony..

Pragniemy być idealni we wszystkim. Ja też pragne. Ale po co? Życie i tak prędzej czy później da po dupie. Żeby chociaż przez chwile być szczęśliwym? A później stoczyć się z całym światowym burdelem.

I na co mi te wszystkie przemyślenia? Po co to pisze? Czy to coś da? Czy to mi coś da?
Przypomniałam sobie za to, że kiedyś potrafiłam być fajną, miłą, i wesołą dziewczyną. Cholernie mi brakuje tego kompletnego braku przejmowania się czymkolwiek. Zazdroszcze szaleńcom - bo mnie czeka co najwyżej kalekie wariactwo..

freedom!

2008-12-30T21:41:00.014+01:00

Chwila wolnego, chwila odpoczynku... chwila...
Na szczescie swieta minely szybko, szkoda tylko ze nie obylo sie bez objedzenia.. Obiecuje sobie co rok, wlasciwie w kazej porze roku ze bede sie odchudzac, szkoda ze jeszcze chyba nigdy mi sie nie udalo.
Przetrwalam swieta, przetrwalam objedzenie, przerwalam tez kilka godzin w pociagach i autobusach z ciezka (naprawde ciezka!!) torba, i w efekcie moge wlasnie teraz spedzac bardzo milo czas z mym Najdroższym.
Takie było również dzisiejsze popołudnie. Wybraliśmy się na spacer. Bartek zabral ze soba Rexa, a ja Nikona. Pogoda zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie. Pomimo że zmarzły mi rece i nogi, było warto iść na tak długi spacer. Rex sie wybiegał, a ja sie wyfociłam.

Kilka zdjęć "do wglądu":

Nienawidze zimy, ale takie widoki to miód dla oka.. Prawda?
A tu Dyziek, który chyba nie lubi pozować do zdjęć, bo wciaz uciekal.. ale w koncu udalo mi sie go zlapac!

A w chwilach desperacji z checia zaczytuję się w kaczce, w ktorej zakochalam sie od pierwszego wejrzenia.. Mi potrafi poprawic humor, moze i Tobie poprawi?
Przedstawiam najzabawniejszy (wg.mnie) komiks pod tytulem "what the duck".

Szczesliwego Nowego Roku - niech wam bedzie!

Edit: Post został edytowany ponieważ aktualizowałam zdjęcia. A przy okazji dodalam jedno, o którym wczesniej zapomniałam.

Quiet morning.

2008-12-14T20:24:00.006+01:00

Od długiego czasu miałam obraz w głowie. Próbowałam już raz zapisac go w formie fotografi, z efektem niestety marnym. Postanowiłam że spróbuję jeszcze raz, który wczoraj nastąpił.
Subtelny portret spiącej kobiety. Czarno-biały, a ciepły. Bo czy nie ma nic milszego w dotyku niż ciepłe kobiece ciało?

Modelowała Natalia R.

Poznań nocą.

2008-11-24T16:36:00.011+01:00

Chwila odpoczynku.
W jedną z ostatnich sobót wybrałam się ze znajomym do Poznania. Podejmowałam już wcześniej wiele prób robienia zdjęć nocą, jednak zawsze kończyły się niepowodzeniem. Tym razem bardziej przygotowana, zarówno praktycznie jak i teoretycznie, postanowiłam spróbować jeszcze raz. Dzięki także pomocy coś wyszlo!

Kościół p.w. Matki Boskiej Bolesnej

Katedra

Most św.Roha

Pomimo że nie są one jakoś rewelacyjne, i tak jestem zadowolona, bo to pierwsze zdjęcia nocą które uważam że wyszły.
Zimno było w tyłek jak cholera, buty upaskudzone, ale żyjem jeszcze!
Dziękuję za pomoc!

Quatre.

2008-11-12T21:21:00.004+01:00

Planowana długo sesja z Asia nie doszła do skutku. Szkoda, ale trudno. Wziełam więc szybko pod pache aparat i Natalię. Niestety popelnilam jeden wielki błąd, wstyd się aż przyznać..
Dwa zdjęcia na spróbę...

Trois.

2008-10-21T23:41:00.002+02:00

Straszny dziś dzien. W takich chwilach naiwnie zastanawiam sie dlaczego świat nie daje jakiś ulg dla kobiet, ktore maja duzo pracy, sa zmeczone, wszystko do okola je drazni, i na dodatek są przed okresem. A bezuczuciowi mężczyźni jeszcze sie z tego smieja. Nic nie rozumieja, szowinistyczne swinie. (Oh jakie to bylo feministyczne... Czyżbym byla taka sama?)

Ostatnia wizyta u neurologa za mna, medycznie wszystko jest w porzadku. A więc jednak. Okazuje się że jestem bardzo utalentowana. Talent owy polega na tym, ze moja glowa potrafi oklamac moje cialo, i wmowic mu ze jest chore. A robi to tak dobrze, ze cialo mysli ze naprawde tak jest, i nawet w jakis magiczny sposob objawy pojawiaja sie naprawde. Wyglada wiec na to, iż moj mózg jest wysoce wyksztalcony. Szkoda że nie w innych dziedzinach...

Tyle na dziś.

Deux.

2008-10-17T22:54:00.005+02:00

Oto 14 pazdziernika biezacego roku mialo miejsce jakze wielkie i wazne swieto zwane swietem edukacji narodowej. Moglam sobie w ten dzien spokojnie, bez skrupolow zostac w domu i pospac do poludnia, jednak jak sie okazalo nie bylo mi to dane. Dlaczego? Poniewaz na owym jakze wielkim i waznym swięcie, ktore nasza szanowna szkola takze obchodzila, dostałam możliwosc pelnienia funkcji fotografa. Korzystajac wiec z okazji wzielam pod pache aparat, i poszlam pstrykac. Natrafilam niestety na jedno utrudnienie - dostalam bowiem lampe, ktorej wczesniej nie mialam okazji użytkować. Zdziwienie moje bylo wielkie kiedy sie okazalo ze jest ona jednak niezbedna... Wzielam wiec ja w dzien przed i "sprobowalam" moich sil. Jednak na tej wlasciwej imprezie okazalo sie ze nie bede miala mozliwosci zrobienia 10ciu wersji zdjecia - ba, czesto nawet jednego sie zrobic nie udalo. Nie zdawalam sobie sprawy z tego jakie to ciezkie zajecie, robic zdjecia reportazowe, w kiepsko oswietlonej sali gimnastycznej, w ktorej nie bylo do zdjec z lampa kompletnie warunkow.

W kazdym razie jezeli bede ta fuche pelnic na kolejnych uroczystosciach (ekhm) to duuzo nauki przede mna z ta lampa chociazby.

Poza tym mam kilka pomyslow na jesienne sesje, moze w krotce uda mi sie cos zrealizować. Szkoda tylko że taka smętna w tym roku nasza jesien...

Brałam dziś udział w III Powiatowym Turnieju Rzeźbiarskim. Zdobyłam wyróznienie, za wyrzezbionego w glinie Ikara, ktory byl moja odpowiedzia na narzucony temat pracy - "ptaki". Kiedy zdobede jakies zdjecia, to może nawet pokaze.

A tutaj dwa zdjecia z moich niezbyt udolnych prob reporterki - zestresowany "Wojteczek" i rozspiewana mlodziez szkolna (jak to brzmi, oh).

Dziś w uszach dość poważnie - Jan Garbarek z Hillardem Ensemble gra.

Un.

2008-09-26T19:27:00.000+02:00

W ostatnim czasie dużo myślałam. O swoim życiu, o tym czy warto jeszcze coś w nim zmieniać, i o tym co zrobić żeby osiągnąć wszystko to, czego pragnę.

Niestety w chwili obecnej moja droga jest raczej bliżej nieokreślona, i wygląda na to że przez pewien czas taki stan rzeczy się jeszcze utrzyma.

Chciałabym osiągnąć coś, pracować, robic co tylko się da żeby spełnić swoje marzenia, i staram się. Ale chyba zbyt wiele chce. I trudno mi zrozumieć, że trzeba stawiać małe, ale precyzyjne kroczki, a nie wielkie i bez przemyśleń. No cóż, pociesza mnie jedynie fakt, że całe życie jeszcze przede mną.

Trochę zastój mam ostatnio, przez choroby. Siedzę tylko, lenię się, i uczę. Nie mam kompletnie weny. Ale czuję że zbliża się wielkimi, nieogarnietymi krokami, i jak mnie dogoni to będę happy. A jak już będę zdrowa, to się wyżyję tak bardzo, jak tylko będę mogła. Odnośnie tego że wyzdrowieje... fakt czasem mam ogromne wątpliwości. Ale chyba trzeba wierzyć...

Oglądając pewną reklamę niedawno, przypomniało mi się o jednym fotografie, którym swego czasu bardzo się podniecałam, i którego warto sobie przypomnieć. Chodzi o pewnego bardzo odważnego pana, mianowicie o Davida LaChapelle. Po raz kolejny gdy rozejrzałam się po jego nowych pracach jestem pod ogromnym wrażeniem. To niewiarygodne w jaki...z jednej strony piękny, subtelny, a z drugiej...szokujący sposób potrafi pokazać problemy, i ważne fakty, które nas otaczają. Mówimy o tym, w ostatnim czasie nawet całkiem głośno, ale specjalnie przymrużając oko na niektóre sprawy. A on nie. Pokazuje wszystko tak jak chce, jak mu w duszy gra, i jak tylko odważnie się da. Fascynujące.

Dodaję kilka jego zdjęć, które warto zobaczyć. Miłego podziwiania!

Tylko nieliczni potrafią mówić głośno o tym, co im przeszkadza. I jeszcze na tym zarabiać..!